Άλλο και τούτο με μένα να προσπαθώ να είμαι αγαπητή και συμπαθής σε όλους.
Φοβερό πράγμα, πιεστικό ώρες-ώρες. Μη δω άνθρωπο σώνει και ντε πρέπει να τα πάω καλά μαζί του. Να δείξω ευγένεια , κατανόηση, συμπάθεια και όοολα εκείνα που μου ρουφάν ενέργεια.
Λοιπόν, καλή φάση το blog, τζάμπα ψυχανάλυση σχεδόν, λέω, λέω λέω ότι μου κατέβει. Πολύ τη γουστάρω τη φάση. Έτσι χύμα και σταράτα.
Ρίχνω μπινελίκια άμα γουστάρω, βάζω τα κλάματα, βάζω και βγάζω μάσκες, μου τα χώνω ή μου τα ρίχνω. Ο,τι να΄ναι!
Κι αυτό το “ο,τι να ‘ ναι” είναι τόσο κοντά σε μένα. Είναι τόσο πολύ “εγώ”.
Μ΄ αρέσουν τα θαυμαστικά ! Δίνουν έμφαση!! Μ’ αρέσουν τα αποσιωπητικά υπονοούν σιωπές με σημασία…και τελευταία γουστάρω τα εισαγωγικά, δηλώνουν πως θες να δώσεις μια άλλη “σημασία” στη λέξη που λες.
Μπορεί να με κράζω, να με κολλάω στο τοίχο, να μου επιτίθεμαι συχνά, να θέλω να με συντρίψωκαι να με καταστρέψω ώρες-ώρες, να μη μ’ αγάπησα όσο έπρεπε αλλά πρέπει να παραδεχτώ πως κατά βάθος με γουστάρω τρελά!Με τα πάνω μου και τα κάτω μου.
Είναι κακό να είσαι ερωτευμένος με τον εαυτό σου νομίζω.. φίλος πρέπει να είσαι.. ο έρωτας έχει σκαμπανεβάσματα.. (είπα και συνέχισα να δουλεύω στο excel..)
