Ανεύθυνη

Επιτέλους σήμερα πήρα τηλέφωνο για να κλείσω ραντεβού στο γυναικολόγο!!
Εδώ και 2 χρόνια τώρα προσπαθώ να συντονιστώ, να κάνω τη σκέψη μου πράξη, να γίνω υπεύθυνη. Το γράφω στην ατζέντα μου κάθε τόσο “Να κλείσω ραντεβού με το γυναικολόγο”, αλλά ο λόγος που έχω στην πραγματικότητα ατζέντα είναι γιατί μ’ αρέσει να γράφω μπούρδες και αποφθέγματα. Καθόλου δεν τη χρησιμοποιώ για να οργανώσω το χρόνο μου.Χρειάζεται οργάνωση για να κολοβαρέσω στο facebook το μεσημέρι και να ρίξω έναν υπνάκο το απόγευμα κι άμα ξυπνήσω νωρίς να πάω για καφέ και το βράδυ να ξενυχτήσω βλέποντας ταινίες; Όχι.
Πήρα λοιπόν τηλέφωνο και είχα την τύχη να μιλήσω με μια καταπληκτική γραμματέα η οποία με περίσσια ευγένεια μου είπε πως ραντεβού δεν υπάρχει μέχρι τις 22 Φλεβάρη.. “Δεν γίνεται της λέω, είναι επείγον”
Υπάρχει κάποιο σοβαρό πρόβλημα; μου λέει.
Θέλω εδώ και 2 χρόνια να έρθω και πρέπει να το κάνω τώρα που το πήρα απόφαση, τηλεφωνώ εκ μέρους της τάδε, και έχω ξανά έρθει..λέω.
Προσθαφαιρούμε και τις μέρες περιόδου για να κάνω το τέστ Παπ και βγαίνει πως ιδανικές ημερομηνίες σε συνδυασμό του κύκλου μου και τον διαθέσιμο χρόνο του γιατρού είναι μετά από 1,5 μήνα.
Θα πάρω ξανά εγώ τηλ μετά απο 1,5 μήνα;Α-πο-κλεί-ε-ται.
Με τα πολλά και αφού κατάλαβε μια απόγνωση στη φωνή μου, κι αφού άφησα να εννοηθεί ότι μπορεί και να πεθαίνω αλλά να μη θέλω να το πω σ’ αυτή αλλά στο γιατρό, κι αφού της έδωσα να καταλάβει πως σήμερα είναι η ευκαιρία της να κάνει μια καλή πράξη σε έναν άγνωστο άνθρωπο στην άλλη γραμμή, κι αφού επικοινωνιακά εξάντλησα όλη μου την ενέργεια τη θετική εκείνη που σε σκλαβώνει στα δίχτυα μου, μου είπε το μαγικό “Πάρτε με αύριο να δω τι ακύρωση μπορώ να κάνω, μέχρι την άλλη εβδομάδα θα το κάνουμε το ραντεβού, θα μιλήσω στο γιατρό μήπως σας βάλει Σάββατο που έχει κάποια επείγοντα περιστατικά.”
Ερώτημα: “θα πάρω αύριο τηλέφωνο ή θα το ξεχάσω;
Συμπέρασμα: Είμαι ανεύθυνη και αναβλητική.
Ψυχανάλυση: Μήπως κατά βάθος κάτι φοβάμαι και αναβάλλω αυτό το ραντεβού με το γυναικολόγο;
Ψυχανάλυση ξαπλωμένη σε καναπέ χωρίς καμία επαφή με το γιατρό: “Δεν φοβάμαι κάτι, μπορεί κι όλας αλλά ο λόγος δεν είναι αυτός, πες βαριέμαι, πες που όσο πειθαρχημένη είμαι σε μερικούς τομείς σε κάποιους άλλους είμαι ζαμάν φού και πάνω τούρλα.Μια ζωή αναβάλω “για αύριο”, μια ζωή βρίσκω δικαιολογίες στον εαυτό μου και μια ζωή αφήνω στη μέση πράγματα. Δεν ξέρω γιατί, ποιος ο λόγος , που το λάθος στη διαπαιδαγώγηση μου. Και δεν νομίζω ότι είμαι διατεθειμένη να κάνω προσπάθεια να βελτιωθώ σ’αυτό. Για λίγο μπορεί. Κάποιες περιόδους με πιάνει αλλά μ’ αφήνει γρήγορα.
Άλλωστε δεν κάνω και κάτι τόσο τραγικό πια.. Λίγο της αναβολής είμαι. Υστερώ σ’ αυτό υπερτερώ σε άλλα. Έτσι πάει.”
Λήξη συνεδρίας.