Είναι γεγονός πως κάθε φορά που η ζωή μου δείχνει την άσχημη πλευρά της, τρέχω σ’ αυτή εδώ τη γωνιά να γράψω τις σκέψεις μου,τους φόβους μου…να μοιραστώ τη λύπη μου.
Δεν έχει σημασία αν ακούγομαι κάπου ή αν θα πάρω ή όχι απαντήσεις, απλά προσπαθώ να εκτονώσω ότι με πνίγει. Η αλήθεια είναι ότι ιδέα δεν έχω γιατί με πιάνει να “γράψω” κάθε φορά που πνίγομαι.
Και αυτές τις μέρες πνίγομαι πάλι.. μια τα οικογενειακά προβλήματα μια τα επαγγελματικά, απ’ όπου και να με πιάσεις σκάω. Και για τα επαγγελματικά μου δεν σκάω τόσο, γιατί είμαι έτσι σαν άνθρωπος που οι δικές μου οι δυσκολίες δεν με τσακίζουν..αυτά όμως που συμβαίνουν στους δικούς μου ανθρώπους μπορούν να με ρίξουν στο πάτο, κι ακόμα παρακάτω.
Παρ’ όλο που είμαι τάχα μου ανοιχτός άνθρωπος τα σοβαρά προβλήματα της ζωής μου δεν τα συζητάω σχεδόν σε κανέναν. Έτσι ήμουν πάντα, έτσι συνεχίζω. Καλό ή κακό δεν ξέρω,έτσι είμαι εγώ.
Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα σ’ αυτά τα προβλήματα που μοιράζομαι και σ’ αυτά που δεν μοιράζομαι σχεδόν ούτε με τον εαυτό μου.
Απ’ το χέρι μου δεν περνάει κάτι,μόνο να σκεφτώ θετικά και μόνο να αντιδράσω όσο το δυνατόν καλύτερα για μένα και για τους δικούς μου.
Τ’ώρα που το σκέφτομαι όποιος ρίχνει καμιά ματιά στο blog μου, θα θεωρεί ότι είμαι το πλέον προβληματικό άτομο, με τα φοβερά ψυχολογικά προβλήματα και με όλα τα στραπάτσα της ζωής επάνω του. Όμως αναγνώστη μου-εσένα τον (καν) ένα που διαβάζει αυτά τα λόγια, σε διαβεβαιώνω πως είμαι η χαρά της ζωής και πως το χαμόγελο δεν φεύγει εύκολα απ’ το πρόσωπο μου.
Απλά, είναι που σ’ αυτή τη γωνιά έρχομαι να ακουμπήσω τις σκέψεις μου όταν δεν τις αποφεύγω. Τις άσχημες σκέψεις μου.
Κατά τα άλλα καλά! Είμαι καλά!Αν εξαιρέσεις ότι τα πράγματα στα επαγγελματικά μου πάνε κατά διαόλου, ότι τελευταία είμαι μονίμως αγχωμένη με σφίξιμο στο στομάχι και ότι οι καταστάσεις οδηγούν σε τέλμα που σημαίνει ότι σε λίγο με βλέπω να παραιτούμε κι ας μην έχω άμεση λύση..
Μια τσακώνομαι για τα λεφτά, μια υπάρχει πρόβλημα με την άδεια μου, και το πρόβλημα είναι ότι υπό άλλες συνθήκες θα ήμουν το κοροϊδάκι που θα έσκυβε το κεφάλι, όμως πλέον δεν μπορώ. Υπήρξα αρκετά κορόιδο στη ζωή μου, δεν την παλεύω άλλο. Δεν αντέχει ο οργανισμός μου το σφίξιμο στο στομάχι και ακόμα χειρότερα δεν επιτρέπω να υποτιμά κανείς τον εαυτό μου όταν εγώ προσπαθώ για το καλύτερο για κάποιον.
Τα λεφτά στη συγκεκριμένη φάση τα έχω πολύ ανάγκη, αν σκεφτείς μάλιστα ότι όλες μου οι οικονομίες μοιράστηκαν για να καλύψουν άλλα σοβαρά προβλήματα,κι αν σκεφτείς ότι οι υποχρεώσεις της οικογένειας είναι μεγάλες, όμως πιο πολύ ανάγκη έχω εμένα, εμένα να είμαι καλά, εμένα να πάω τις διακοπές μου ήσυχα που τις χρειάζομαι τόσο.
Οι εργοδότες μου απ’ την άλλη έχουν τη φοβερή ιδέα ότι εγώ ούτε τα λεφτά έχω ανάγκη, ούτε τις διακοπές και πως γενικώς ο μισθός μου, μου προσφέρεται! Φοβεροί μερικοί εργοδότες.
Τι να κάτσω να πω; Να απαριθμήσω τους λόγους που έχω ανάγκη τα λεφτά μου; Να τονίσω το πόσο πολύ προσπαθώ για το “μαγαζάκι” τους σαν να είναι δικό μου; Τι να εξηγήσω; Τίποτα. Αυτά δεν είναι του χαρακτήρα μου, αφήνω να νομίζουν αυτά που θέλουν να πιστεύουν, ότι εγώ δεν έχω ανάγκη, ότι ο μπαμπάς μου μπορεί να μου πληρώνει τα έξοδα μου,και πως η ζωή μου είναι άνετη αφού ζω με τη γιαγιά μου!
Οι άνθρωποι εξ ιδίων κρίνουν τα αλλότρια.Κι αυτό είναι μεγάλη αλήθεια. Κρίνουν τα πάντα με το τρόπο που ζουν και σκέφτονται και όταν ο τρόπος αυτός είναι λάθος κρίνουν και λανθασμένα. Και αν οι άνθρωποι είναι δυστυχώς περισσότερο κακοπροαίρετοι παρά το αντίθετο.. Σκέφτονται αυτό που τους βολεύει να σκεφτούν.
Εγώ μια φορά τη συνείδηση μου την έχω καθαρή, τίποτα παράλογο δεν ζήτησα και τίποτα λιγότερο απ’ αυτά που αξίζω. Και το πως έχει κανείς τη συνείδηση του είναι μεγάλο πράγμα.
Άλλωστε πιστεύω πως κάθε εμπόδιο για καλό είναι, μπορεί να δυσκολευτώ στις μέρες μας να βρω τη δουλειά που θέλω όμως οι “καλοί” στο τέλος δεν χάνουν.
Έτσι που λες τα νέα μου αναγνώστη. Γι’ αυτό στείλε μου τη καλή σου ενέργεια πάλι. Όπως έκανες κι άλλη φορά. Όχι για τη δουλειά, για τα άλλα τα πιο σπουδαία, τα σοβαρά. Για τα άλλα που δεν σου ανέφερα γιατί είμαι κλειστός άνθρωπος όπως έμαθες!
Σε φιλώ,
D.
