Το τραγούδι αυτό με πάει σε μια περίοδο της ζωής μου περίεργη.. η πρώτη φορά που έφυγα από το σπίτι, η χρονιά που τα έκανα όλα μαζί..η φάση της ζωής μου που επαναστάτησα απέναντι μου με κάθε τίμημα,η χρονιά που εγώ κι εγώ γνωριστήκαμε καλύτερα.
Μιζεριάσαμε αρκετά τότε οι δυο μας(εγώ κι εγώ) αποκοπήκαμε απ’ όλο το κόσμο και αγαπηθήκαμε ουσιαστικά.
Εκείνο το καλοκαίρι και ακούγοντας αυτό το τραγούδι πολλές νύχτες, κατάλαβα πως μπορώ να στηρίζομαι σε μένα.Κατάλαβα πως μπορώ να τα καταφέρω και εντελώς μόνη μου.Δύσκολα μεν, αλλά μπορώ.
Βάζω απόψε αυτό το τραγούδι για να ταξιδέψω για λίγο σ’ εκείνο το λιμανάκι που έβλεπα συνέχεια, γεμάτο σκάφη και ανθρώπους χαρούμενους. Τότε εγώ δεν ήμουν χαρούμενη, δεν ξέρω τι ακριβώς ήμουν..μάλλον μπερδεμένη.
Ξεμπερδεύτηκα πάντως!
Και ξανά βρέθηκα μετά από χρόνια στο μέρος εκείνο, και ξανά άκουσα το τραγούδι και μέσα στο χαρούμενο πλήθος, εγώ πια, ήμουν η πιο χαρούμενη απ’ όλους!
Καμιά φορά πρέπει να πιάνεις πάτο κι ακόμα παρακάτω για να προχωρήσεις..
Το μουσικό χαλί της εσωτερικής αναζήτησης του τότε σου είναι πέρα για πέρα υπέροχο πάντως!!