Θα τα καταφέρουμ..ε

Τελικά γι’ αυτό κάθε φορά που ακούω προβλήματα ανθρώπων πνίγομαι μαζί τους. Ταυτίζομαι.

Γιατί αν γυρίσεις το χρόνο πίσω, από μικρό παιδί βρίσκω μπροστά μου προβλήματα και καταστάσεις πέρα του φυσιολογικού.

Ναι θα ήθελα να είναι αλλιώς. Ναι, θα μπορούσα να ζήσω και να τα καταφέρω και χωρίς τις δοκιμασίες.

Όμως δεν είναι αλλιώς.

Είναι έτσι όπως τα ζω τα πράγματα και πρέπει να τα περάσω, να τα ξεπεράσω.

Αυτή τη βδομάδα ακόμη μια δύσκολη φάση έρχεται για μένα και την οικογένεια μου. Φόβος, πίκρα, άγχος, ο καθένας προσπαθεί να πιαστεί από μια αισιόδοξη σκέψη, μια αισιόδοξη κουβέντα, να ανασάνει, να νιώσει ότι όλα θα πάνε καλά.

Και μετά πάλι φόβος. Πάλι βλέμματα συνηθισμένα στο πρόβλημα, όχι όμως εξοικειωμένα .

Εγώ παρατηρητής, τα νιάτα της ιστορίας, αυτή που δεν έφταιξα, που δεν μπορώ να βοηθήσω, που το μόνο που μπορώ είναι απλά να μη καταρρεύσω.

Φοβάμαι. Τίποτε  άλλο δεν με περιγράφει καλύτερα.

Μου έχει γίνει συνήθεια ο φόβος πια.

Προσευχή αυτό κάνω, αυτό κάνω πάντα..

Προσεχή και θετική σκέψη.

Όλα θα πάνε καλά, έτσι δεν είναι;